Overleg ESB met Priamos

Op uitnodiging van de European Sperm Bank (ESB) sprak een delegatie van platform Priamos gisteren met regionaal verkoopmanager Boris Rosenkrantz en Julie Paulli Budtz, het adjunct-hoofd Corporate Communications. Aanleiding zijn de misstanden rondom buitenlandse donoren, die de afgelopen maanden openbaar werden.

Budtz nam contact op via onze mailbox met het voorstel om het wederzijds begrip te vergroten. De ESB voert soortgelijke gesprekken met meerdere partijen. In de komende dagen staat een vergelijkbare bespreking gepland met Stichting Donorkind.

European Sperm Bank

Ze opende met een korte presentatie met drie hoofdpunten:
– De noodzaak van nationale wetgeving om de import van buitenlands donorzaad te reguleren.
– De wens naar Europese regelgeving die uniform geldt binnen de hele EU.
– Het belang van structureel overleg tussen alle betrokken partijen.

Aansluitend volgden enkele slides over de organisatie zelf: het hoofdkantoor is gevestigd in Kopenhagen, met donatiecentra in Aarhus, Amsterdam en Hamburg. Budtz benadrukte de hoge kwaliteitsstandaarden van ESB en het feit dat inmiddels meer dan 60.000 vrouwen via hun zaad zwanger zijn geworden. Ze stellen te streven naar een evenwichtige belangenafweging voor alle betrokkenen.

Tot slot lichtte ze toe hoe ESB donoren screent. In Nederland werkt de ESB uitsluitend met ID-release (B-donoren). De ESB is zelf geen kliniek, maar fungeert als spermaleverancier voor aangesloten klinieken.

Vragen

De vier kerngroepleden stelden vervolgens vele vragen aan het ESB-management. Vragen over de visie op donorconceptie in zijn algemeenheid, zoals:
Wat vinden jullie zelf een verantwoord aantal kinderen per donor? Wat moet er minimaal Europees geregeld moet worden? Hoe kijken jullie naar het Verdrag voor de Rechten van het Kind?

Vervolgens richtten de vragen zich vooral op de werkwijze van de ESB en de bereidheid om aanpak en procedures eventueel te wijzigen? Denk hierbij aan kwesties als:
Hoe informeren jullie wensouders en donoren of hoe faciliteren jullie contacten tussen donoren en kinderen? Is er een donatie-volgsysteem? Hoe gaat de ESB om met feiten die later bekend worden; bijvoorbeeld genetische aandoeningen? Moet de donor dat melden? En omgekeerd?
Uit welke landen komen donoren bij ESB terecht en hoe denkt men contacten te gaan initiëren? Zijn er minimum eisen qua contractduur en/of clausules als een donor (te vroeg) opstapt?

Relaties

Aldus werd het een informatief gesprek waarbij op sommige thema’s (grote) meningsverschillen bleken. Zo ervaart Priamos het door de ESB gehanteerde maximum van 75 vrouwen per donor als onaanvaardbaar hoog.
De ESB lijkt minder gevoelig voor de emotionele dimensie van de relaties tussen donor en zijn nakomelingen. Denk aan het belang van het kunnen zoeken naar de helft van je identiteit, en het recht op antwoorden.
De indruk bestaat dat de ESB zich vooral richt op contact tussen donor en donorkind, en minder aandacht besteedt aan de onderlinge relaties tussen halfbroers en -zussen.

In Nederland is het toegestaan een bekende donor mee te brengen. De ESB staat hier open voor en gaf aan dat een vergelijkbaar model al bestaat in Denemarken. De ESB gaf aan bereid te zijn mee te werken aan de werving van meer Nederlandse donoren.

Afsluitend

De interesse van de ESB in onze visie kwam oprecht over, en er leek een echte bereidheid te bestaan om een overlegorgaan op te richten met alle belanghebbenden.

Tegelijkertijd blijft het een gegeven dat de ESB een commercieel bedrijf is. Het verdient aan de kinderwens van vrouwen en stellen, en beschouwt dit bovendien als een normaal en positief bedrijfsmodel. Op een aantal fundamentele punten staan onze standpunten dan ook – nog steeds –  lijnrecht tegenover elkaar.